เสียงเพลงวันคริสต์มาสยังคงดังแว่วมาจากห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ฝั่งตรงข้ามถนนมาเป็นเพลงที่สิบเท่าที่ร่างบางจะนับได้

คิม แจจุง พนักงานเสิร์ฟคนสวยประจำร้านของจุนซูตอนนี้กำลังยืนหนาวสั่นอยู่ที่ป้ายรถเมล์ ริมฝีปากอิ่มตอนนี้แดงจัด เนื่องจากอากาศภายนอกที่ใกล้ติดลบเข้าไปทุกที มือบางถูเข้าหากันเพื่อเพิ่มความอบอุ่นก่อนจะกระชับเสื้อกันหนาวเข้าหาตัวมากขึ้น

"อ้าว!แจจุงยังไม่กลับอีกเหรอ" เสียงใสๆของจุนซูเรียกให้แจจุงหันไปตามต้นเสียง..เจ้าของร้านที่น่ารักของเขากำลังส่งยิ้มสดใสมาให้เขาพร้อมๆกับยูชอนที่โอบเอวบางไว้หลวมๆอย่างอ่อนโยนนั่นก็ส่งยิ้มให้อย่างคุ้นเคย

"ยังหรอกครับ"

"แล้วไม่หนาวเหรอแจจุง" ร่างเล็กถามด้วยความเป็นห่วง "เดี๋ยวก็เป็นหวัดอีกหรอก"

"นั่นสิกลับด้วยกันไหม" คราวนี้เป็นทีของยูชอนที่ถามขึ้น แหมช่างเข้าคอนเซปต์รักเจ้านาย ห่วงลูกน้องเสียจริง

"ไม่เป็นไรหรอกครับรบกวนเปล่าๆ" แจจุงส่ายหน้าผิดกับจุนซูที่ทำเสียงจิ๊จ๊ะอย่างขัดใจ

"รบกวนอะไรกันเล่า?!ไปด้วยกันเหอะ" ร่างเล็กคะยั้นคะยอแต่แจจุงก็ส่ายหัวปฎิเสธท่าเดียว จนยูชอนต้องชิงตัดบท

"พอเถอะน่า จุนซูอย่าไปบังคับแจจุงเลย"

"แต่" โลมาน้อยพยายามท้วงแต่ก็หยุดไปซะอย่างนั้นเมื่อเห็นร่างสูงส่ายหน้าช้าๆ

"ไม่มีแต่ครับเรากลับบ้านกันดีกว่า" ยูชอนเอ่ยก่อนจะหันไปหาแจจุง "นายก็รีบกลับล่ะแจจุง หิมะใกล้ตกแล้ว"

"ครับ" แจจุงพยักหน้าก่อนจะโบกมือให้คนน่ารักข้างกายยูชอนที่ยืนทำหน้าบูดอยู่ "บ๊ายบายครับคุณจุนซู เมอร์รี่คริสต์มาสครับ"

จุนซูได้แต่พยักหน้าตอบงอนๆก่อนจะปล่อยให้ยูชอนจูงขึ้นรถไปอย่างว่าง่าย 

แจจุงมองตามรถเฟอร์รารี่คันงามแล่นห่างออกไปช้าๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาให้กลุ่มไอลอยละล่องผ่านกลีบปากอิ่ม

นี่เขาทำถูกแล้วใช่ไหม?

ถ้าเขาตัดสินใจไปกับจุนซูและยูชอนแน่นอนว่าตอนนี้เขาคงอยู่บนรถคันหรูที่เปิดฮีทเตอร์อุ่นๆ ไม่ต้องมาทนหนาวแบบนื้

แต่เขาก็ยังคงรอ

"แต่ถ้าไม่มาภายในสิบนาที เค้าจะกลับแล้วนะ ตาหมีบ้า!"

แจจุงยืนรออยู่นานจนหิมะเริ่มโปรยลงมา จากเกล็ดน้อยๆที่ละลายทันทีที่ตกต้องผิวกายเป็นหนาเม็ดขึ้นจนแทบท่วมปลายรองเท้าคู่โปรดเขาควรจะกลับบ้านสักที

ร่างบางปัดหิมะจากเสื้อกันหนาวของตนเบาๆก่อนจะซุกมือลงในกระเป๋ากางเกงเตรียมมุ่งหน้ากลับบ้าน แต่เสียงๆหนึ่งก็ทำให้เขาหยุด

"แจจุง!"

ใบหน้าสวยหันไปตามเสียงเรียกแล้วก็ยิ้มออกภาพของชอง ยุนโฮ กำลังวิ่งเข้ามาใกล้เขา สภาพเหมือนเพิ่งผ่านสมรภูมิอิรักมาหมาดๆ

"พี่ยุนโฮ"

"ขอโทษนะตัวเล็กมาช้าไปหน่อย" ยุนโฮเอ่ยหลังจากวิ่งมาถึงตัวร่างบาง "นี่รอพี่นานรึเปล่าเนี่ย?"

"หายไปไหนมาตั้งนานห๊ะ หมีบ้า?!" แจจุงแหวกลับ "เค้ายืนรอจนจะเป็นสโนว์แมนอยู่แล้วนะ"

"ก็รถพี่มันเสียนี่น่า" ยุนโฮครวญ "นี่เดินมาจากโคเอ็กซ์มอลล์เชียวนะ"

"แล้วทำไมไม่โทรบอกเค้าล่ะเค้ากลับเองก็ได้" แจจุงถามอย่างเป็นห่วง พลางเอื้อมมือไปปัดหิมะออกจากเส้นผมของร่างสูง

คนที่ได้ชื่อว่าลูกพี่ลูกน้องของเขา

"ไม่ได้หรอกขืนปล่อยให้คุณหนูกลับเอง คุณนายก็เอาผมตายสิครับ" ยุนโฮแกล้งพูดติดตลก

"บ้า!ใครเขาเป็นคุณหนูกัน" แจจุงพองแก้มขึ้น ทำให้ยุนโฮอดฟัดแก้มใสแรงๆอย่างหมั่นเขี้ยวไม่ได้

ทั้งที่รู้ว่ามันผิด แต่ก็ยากจะห้ามใจ

"คิกๆพี่ยุนโฮ..อย่าน่า" ร่างบางร้องห้ามทั้งที่ยังหัวเราะร่วน "เค้าอยากกลับบ้านแล้ว"

"อืมว่าแต่ตัวเล็กเดินไหวมั๊ยล่ะ" ยุนโฮถาม "แช่หิมะอยู่นานขนาดนั้นน่ะ"

"ไหวสิเค้าแข็งแรงจะตาย อ๊ะ!" ไม่ทันพูดจบขาเรียวที่แช่หิมะมานานแต่ไม่ยักเป็นอะไรก็ทรยศเจ้าของหมดแรงเอาซะดื้อๆ จนยุนโฮเข้ามาประคองแทบไม่ทัน

"ไหนบอกไหวไง" ยุนโฮหัวเราะ "มาขี่หลังพี่ดีกว่า"

"ได้จริงเหรอเค้าตัวหนักนะ" แจจุงถามหวาดๆก็เขาน่ะไม่ใช่เด็กตัวเล็กๆแล้วนะ จะมาให้ขี่หลังเหมือนเมื่อก่อนได้ไง

"ไม่เป็นไรหรอกน่า รีบขึ้นมาเถอะพี่จะแข็งตายอยู่แล้ว" ร่างสูงเร่งพลางย่อตัวลงให้อีกฝ่ายขึ้นหลังได้สะดวกยิ่งขึ้น

หิมะยังคงโปรยปรายไม่หยุด แต่สองคนบนถนนปลอดผู้คนกลับไม่รับรู้ถึงความหนาวเย็นของมันแม้แต่น้อย อาจเป็นเพราะความหนาวเหน็บในจิตใจนั้นมีมากกว่าทำให้ทั้งคู่ไม่อาจพูดสิ่งใดต่อ หากแต่คนหนึ่งกลับโอบแขนเรียวรอบคอร่างสูงแน่นขึ้นพลางแนบแก้มเข้ากับแก้มเย็นชืดของอีกฝ่ายที่ชะลอฝีเท้าลงโดยอัตโนมัติ

เผื่อจะถึงบ้านช้าอีกนิด ได้ใช้เวลาด้วยกันอีกหน่อยก็คงจะดี

"กลับมาแล้วคร้าบ" ยุนโฮตะโกนทันทีที่ถึงบ้าน "ผมรับแจจุงกลับมาด้วยแล้วนะ"

ไม่มีเสียงใดตอบรับ

ร่างสูงค่อยๆปล่อยแจจุงลงกับพื้นให้ยืนได้เอง ก่อนจะก้าวยาวๆไปทางห้องครัวกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งถูกแปะไว้ที่ตู้เย็น

ยุน แจ

วันนี้แม่ต้องไปงานเลี้ยง หาข้าวทานกันเอาเองเลยนะลูก แม่คงกลับดึก ไม่ต้องรอล่ะ

ปล.ห้ามแกล้งน้องนะ ยุนโฮ

รักจ้ะแม่

"แม่ไม่อยู่เหรอ" แจจุงที่โผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ถามขึ้นจากด้านหลังเมื่อเห็นยุนโฮอ่านโน้ตอยู่

"อืมหิวหรือยังล่ะเราน่ะ"

"หิวสิหมีทำอุด้งเป็นป่ะ" แจจุงถามตาเป็นประกาย..ได้ซดน้ำซุปร้อนๆกับเส้นอุด้งเหนียวนุ่มคงจะดีไม่น้อยกับอากาศหนาวๆ

"ก..ก็พอเป็นอ่ะ" ยุนโฮตอบ "รอเดี๋ยวนะ"

เวลาผ่านไปไม่นานมื้ออาหารประทังชีพฝืมือชอง ยุนโฮก็โดนสองพี่น้องจัดการจนเรียบ...ไม่ค่อยอร่อย แต่อบอุ่นหัวใจ

"ฮ้าอิ่มจัง" ยุนโฮพูดพลางลูบท้องตัวเองเบาๆ

"แหงล่ะแย่งเค้ากินซะครึ่งชามนี่นา" แจจุงค่อนขอด "ถึงว่าถึงอ้วนเป็นหมีแบบนี้"

"ว่าไงนะ?!" ยุนโฮแกล้งทำเสียงดุ แล้วก็ได้ผลร่างบางรีบเผ่นแผลวจากเก้าอี้ วิ่งหนีหน้าตาตื่นขึ้นชั้นบนทันที

คิม แจจุงยังคงทำตัวเป็นเด็กอยู่เสมอเมื่ออยู่กับชอง ยุนโฮทั้งที่อายุเกือบจะเท่ากัน น่ารักจนอยากปกป้องตลอดไป

น่ารักจนอยากทำให้แปดเปื้อนด้วยมือของตัวเอง.

***************

"พี่ยุนโฮ" แจจุงเรียกขณะนั่งอยู่บนเตียงให้ร่างสูงเช็ดผมให้

"หือ?"

"พี่มีแฟนรึยังอ่ะ"

"ถามอะไรน่ะเรายังไม่มีหรอก" ไม่มีใครแทนที่นายได้หรอกน่า แจจุง

"ดีจัง" แจจุงพูดกับตัวเองเบาๆพร้อมๆกับที่ร่างสูงหยุดมือที่เช็ดผมอยู่

"เช็ดผมเสร็จแล้วเข้านอนได้แล้วตัวเล็ก"

"จุ๊บก่อนสิ" ร่างบางอ้อน

"หึๆโตแล้วนะเราน่ะ" ยุนโฮส่ายหัวก่อนจะโน้มตัวลง เป้าหมายอยู่ที่หน้าผากเนียนของอีกฝ่าย

ตาคมเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อริมฝีปากของตนที่ควรจะประทับลงบนหน้าผากของร่างบางกลับจบลงบนริมฝีปากอิ่มของอีกฝ่าย เมื่อแจจุงผงกหัวขึ้นรับจูบของเขาด้วยริมฝีปากของตนแทน ลิ้นเล็กแลบเลียริมฝีปากล่างของร่างสูงอย่างออดอ้อน ก่อนจะดูดดึงอย่างจงใจจนคนตัวโตเริ่มสติแตก ส่งลิ้นร้อนๆเข้ารุกรานหาความหวานจากอีกฝ่ายอย่างร้อนแรง แต่สติชิ้นสุดท้ายนั้นสั่งให้เขาหยุดก่อนที่ทุกอย่างจะเกินเลย

"ยุนโฮ" ร่างบางเรียกเสียงสั่น ยุนโฮตอนนี้ดูหงุดหงิดจนเขาเริ่มใจเสีย

"ทำแบบนี้ทำไมแจจุง" ยุนโฮกัดฟันถาม "ไม่รู้หรือไงว่ามันไม่ควร"

"ทำไมล่ะ" แจจุงถาม หยาดน้ำตาเริ่มรื้นดวงตาสีดำขลับ "ยุนรังเกียจเค้าเหรอ"

"เปล่าแต่พี่ไม่อยากให้เราต้องมาเสียใจกันภายหลังนะแจจุง"

"ไม่!แจจุงรักพี่ยุนโฮแจจุงไม่เสียใจหรอก" ร่างบางยืนยัน "กอดเค้าเถอะนะ ยุน"

และแล้วยุนโฮก็ปล่อยสัมปชัญญะชิ้นสุดท้ายหลุดมือไป มือใหญ่คว้าร่างบางมากอดไว้แน่นพลางส่งจูบร้อนแรงเข้ารุกรานทันที ปลายลิ้นทั้งสองเกี่ยวกระหวัดกันอย่างโหยหา ก่อนจะลดลงไปขบเม้มซอกคอขาวจนเป็นรอยแดงไปทั่ว

"อายุนอือ" แจจุงคราง มือเรียวกำเส้นผมสีอ่อนของร่างสูงไว้หลวมๆก่อนจะแหงนหน้าขึ้นให้ร่างสูงสนุกกับซอกคอของตนได้ถนัดยิ่งขึ้น

"ยั่วกันแบบนี้จะหาว่าพี่ใจร้ายไม่ได้แล้วนะ ตัวเล็ก" ยุนโฮกระซิบเสียงพร่า พลางปลดกระดุมชุดนอนของร่างบางที่กำลังปลดกระดุมเสื้อของเขาอย่างรู้งานเช่นกัน

"อ๊า!ยุนโฮตรงนั้นมัน" ร่างบางร้องเมื่อร่างสูงไล้เลียยอดอกเขาเบาๆ วิญญาณแทบหลุดจากร่างเมื่อปลายนิ้วของอีกฝ่ายบดคลึงอีกข้างอย่างแรงจนแดงช้ำ

เพียงเสียดสีกันผ่านผ้าเนื้อบาง สองร่างก็ครางหนัก แจจุงโอบรอบคอยุนโฮพลางยกสะโพกขึ้นให้อีกฝ่ายถอดเอาปราการด่านสุดท้ายออกไปให้พ้นทาง ขณะที่ตนเองง่วนอยู่กับการปลดตะขอกางเกงของร่างสูงเช่นกันมือบางลูบไล้แก่นกายของคนตัวโตอย่างตื่นเต้น

"อือแจจุง" เสียงทุ้มคราง แต่ก็ต้องตกใจไม่น้อยเมื่อจู่ๆร่างบางพลิกกายขึ้นด้านบน ก่อนจะไต่ลงสวนทิศทางกับร่างสูง ทำให้ช่องทางคับแน่นนั้นอยู่ตรงหน้าเขาพอดิบพอดี แถมเจ้าตัวยังจงใจอ้าขาออกจนกว้างอีกด้วย

.ใครเขาสอนให้นายทำแบบนี้กันเนี่ย คิม แจจุง??!!.

"อืออาอึก" ร่างบางครางเมื่อร่างสูงส่งลิ้นชุ่มเข้าไปในช่องทางแคบเป็นการเบิกทาง ก่อนจะส่งแก่นกายร้อนของยุนโฮเข้าปาก รูดเข้าออกอย่างเป็นจังหวะเช่นเดียวกับที่ยุนโฮทำกับช่องทางของเขา

"อ๊ะ!" แจจุงอุทานเมื่อจู่ๆยุนโฮก็ลุกพรวดขึ้น จนเขาเสียหลักนอนคว่ำอยู่กับเตียงนุ่มพร้อมลมหายใจหอบร่ำ

"อย่าเกร็งนะ คนดี" ยุนโฮกระซิบก่อนจะค่อยๆแทรกกายเข้าหา ด้วยเหงื่อที่เปียกชุ่มทำให้แจจุงแทบไม่รู้สึกเจ็บ

"ยุนขยับสิ" ร่างบางขอ ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกตามจังหวะที่ร่างสูงเป็นผู้ควบคุม ใบหน้าหวานซุกลงกับหมอนเพื่อกลั้นเสียงครางเมื่อร่างสูงหมุนสะโพกเป็นวงกลมเพื่อควานหาจุดภายในร่างบาง 

อากาศติดลบภายนอกนั้นไม่อาจช่วยลดอุณภูมิภายในห้องได้แม้แต่นิด กระจกทั้งห้องขึ้นฝ้าและกลายเป็นรอยมือมากมาย เมื่อสองคนในห้องต่างปะป่ายมือหาที่ยึดเหนี่ยว ยามเมื่ออารมณ์หลุดลอยเหลือเพียงสมองขาวโพลนและร่างกายที่กดกระแทกเข้าหากันอย่างบ้าคลั่ง

"ยุนแรงอีกสิลึกอีกหน่อย" แจจุงกรีดเสียงร้องขอ เมื่ออารมณ์ใกล้สุดปลายทาง

"อาตัวเล็ก ดีจริงๆ" ยุนโฮครางก่อนจะกดกระแทกครั้งสุดท้ายแล้วปลดปล่อยออกมาในร่างของแจจุงที่ปลดปล่อยจนเลอะไปทั่วผ้าปูที่นอนเช่นกัน

"เค้ารักยุนนะ" แจจุงพูดกับร่างสูงที่นั่งพิงหัวเตียงทำหน้ามุ่ยอยู่ "ยุนล่ะรักเค้ารึเปล่า"

"รักสิครับแต่นี่พี่ต้องโดนแม่ดุแน่ๆเลยอ่ะ" ยุนโฮว่า

"ทำไมล่ะ?" ร่างบางเอียงคอถามอย่างน่ารักจนยุนโฮต้องจูบแรงๆที่ริมฝีปากอิ่มอย่างหมั่นเขี้ยว

"ก็แม่เขาสั่งไว้ว่าห้ามแกล้งตัวเล็กนี่นา" ยุนโฮตอบพลางมองร่างเปลือยเปล่าของอีกฝ่ายที่เต็มไปด้วยรอยรักสีกุหลาบมากมาย

แจจุงหัวเราะคิกคักก่อนจะเขยิบตัวไปกระซิบข้างหูร่างสูงอย่างออดอ้อน

"ต่อให้ยุนจะแกล้งเค้าแบบนี้ทุกวัน วันละหลายๆครั้ง เค้าก็ไม่ฟ้องแม่หรอกน่า ตาหมีอ้วน!"

I'm dreaming of a white Christmas.With every Christmas card I write.

May your days be merry and bright..And may all your Christmases be white..

END